Dziś w samo południe, w związku z 76. rocznicą wyzwolenia Turku spod okupacji niemieckiej, delegacja Samorządu Miasta złożyła kwiaty pod pomnikiem „Nigdy więcej wojny”. Z uwagi na pandemię nie odbyły się żadne oficjalne uroczystości.
Koniec wojny dla Turku przypadł na dzień 21 stycznia 1945 r. W ramach Operacji wiślańsko-odrzańskiej Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego przeciwko wojskom hitlerowskich w dniu 12 stycznia 1945 roku ruszyła ofensywa z linii Wisły. Pierwszy etap ofensywy miał trwać 15 dni, a wojska nacierające miały zająć miasta Bydgoszcz, Poznań i Wrocław.
W dniu 19 stycznia I Front Białoruski marszałka Gieorgija Żukowa wyzwolił Łódź. Armia Czerwona zbliżała się do Turku. Już w przeddzień wyzwolenia miasta od strony Uniejowa dochodziły odgłosy walk, a przez miasto przedzierały się niemieckie kolumny uciekinierów. W tym czasie miejscowi Niemcy czując rychłe zajęcie Turku zaczęli pospiesznie się pakować. Niemieckie urzędy ewakuowały dokumenty. Miejscem zbornym okazał się gmach obecnej Szkoły Podstawowej nr 1. W nocy z 20 na 21 stycznia naziści opuścili Turek.
Następnego dnia tj. 21 stycznia do miasta wkroczyła Armia Czerwona. Pierwsze czołgi wjechały na rynek od strony dzisiejszej ulicy Dobrskiej i Uniejowskiej.
Od 22 stycznia władzę w Turku przejęła radziecka komendantura z płk Jakowlewem na czele. W krótkim czasie pojawiła się także nowo powołana Milicja Obywatelska, której zadaniem było pilnowanie porządku w mieście. Jednocześnie utworzony został tymczasowy komitet z Janem Legutko na czele. Wkrótce komitet ten przekształcił się w Tymczasową Radę Narodową Powiatu Tureckiego, z siedzibą w Domu Strzelca.
Już w dniu 24 kwietnia 1945 r., odbyły się wybory pierwszego powojennego burmistrza, którym został pierwszy sekretarz Polskiej Partii Robotniczej Czesław Jaruga. Dla 7-tysięcznego Turku rozpoczął się okres dużych zmian.
Źródło: Muzeum Miasta Turku im. Józefa Mehoffera
{joomplucat:2978 limit=3|columns=3}
